Zamek Súľov

Zamek Súľov (hrad Súľov) jest ulubionym celem turystów. Uważany jest za najbardziej niedostępny zamek na Poważu. Jego ruiny leżą na wysokości 660 m n.p.m. Ta złożona budowla została wbudowana w skaliste otoczenie, dlatego stanowi niezwykle cenny i interesujący zabytek techniki i architektury. Ze względu na położenie zamek nazywany był „Orlim Gniazdem”, a ze względu na sposób jego budowy – „Jaskółczym Gniazdem”. Dokładna data rozpoczęcia budowy zamku nie jest znana. Pierwsza pisemna wzmianka o zamku pochodzi z 1470 r., kiedy to budowla istniała już w mniejszej skali i kiedy ówczesny król Węgier - Maciej Korwin - zezwolił Eliášowi Súľovskému na wzmocnienie i rozbudowę zamku, czyli stworzenie twierdzy, poprzez dodanie murów, wież, wałów i fos, czyniąc go zamkiem obronnym. W XVI wieku wpływy w regionie Považie umocnili członkowie rodu Podmanickich z zamku Bystryckiego. Interesowali się także zamkiem Súľov i dlatego nie zgadzali się z decyzją króla Ferdynanda I Habsburga o przekazaniu go Sebastiánowi Sirmiensisowi. Na znak swego protestu Rafael Podmanický kazał podpalić zamek w trzech miejscach podczas uroczystego przejęcia majątku przez nowych właścicieli 29 grudnia 1550 r. w obecności zaproszonej szlachty, sąsiadów i innych ważnych gości.
Zamek składał się z dwóch części – zamku Górnego i zamku Dolnego, które połączone były tunelem wykutym w skale. Na zamku Górnym znajdowała się cysterna na wodę o głębokości 3 metrów, wieża widokowa oraz część reprezentacyjna i mieszkalna. Oprócz tego na zamku mieściły się: kuchnia, piekarnia, gabinet, magazyn zboża i mąki, zbrojownia, stajnie, skarbiec z archiwami rodzinnymi i piwnice. Pierwotna droga dojazdowa nie była identyczna z obecnym wejściem do zamku, lecz prowadziła od strony południowej. Polihistor Matej Bel w swoim dziele dotyczącym zamku w Trenczynie pisze, że brama, przez którą wchodziło się na zamek Súľov, była wykuta w skale i miała wysoki, drewniany most zwodzony, który sam w sobie nie był aż tak wysoki, jak głębia, która go otaczała. W 1759 roku właściciele nie mieszkali już w zamku, lecz w dworach leżących poniżej zamku. W 1763 roku zamek został poważnie uszkodzony przez trzęsienie ziemi, którego epicentrum znajdowało się w mieście Komárno, a także przez późniejsze trzęsienie ziemi z 1858 roku, którego epicentrum ustalono w mieście Żylina.
W 1780 roku zamek nie był już strzeżony i od tego czasu opustoszał i niszczał. Z pierwotnej budowli przetrwało jedynie kilka nieciągłych ścian i fundamentów wykutych w skale. Niestety, już w połowie XVIII wieku Matej Bel nazwał zamek ruiną, a Alexander Lombardini w drugiej połowie XIX wieku stwierdził, że pozostałości zamku trudno dostrzec ze wsi gołym okiem. Zamek Súľov stał się Narodowym Zabytkiem Kultury w 1963 roku.